Rap Texnasma

Είμαστε το rap texnasma.

 

rap texnasma

Μια ομάδα diy hiphopάδων που συμμετέχει στο αυτοδιαχειριζόμενο studio ΤΕΧΝΑΣΜΑ, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί άλλο ένα κομμάτι της ομάδας αυτοοργανωμένης έκφρασης ΤΕΧΝΑΣΜΑ. Οι αρχές του τεχνάσματος και η ιστορία του είναι και δικιά μας ιστορία.

Το rap texnasma λοιπόν είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε το hip hop σαν κουλτούρα και εκφραζόμαστε μέσα από αυτό. Οπότε τα βάλαμε κάτω και είπαμε αρχικά να δούμε τι δε γουστάρουμε. Σίγουρα δε γουστάρουμε να το βλέπουμε να χάνει την ουσία του και να γίνεται ένα εντελώς ακίνδυνο και εμπορεύσιμο προϊόν σε λίστες δισκογραφικών εταιρειών (μεγάλων, μικρών, “ανεξάρτητων”) και στα ράφια δισκάδικων.

Δε γουστάρουμε να το βλέπουμε να κλείνεται μέσα σε μαγαζιά με πορτιέρηδες στην πόρτα, σκατόφατσες επιχειρηματιών και εργοδοτών να μετράνε τα λεφτά που βγάζουν από την έκφρασή μας και από την εκμετάλλευσή των υπαλλήλων τους, με μας για κράχτη και καλλιτεχνικό ντεκόρ. Δε γουστάρουμε να βλέπουμε κάτω από το όνομά μας ένα μάτσο χορηγούς οι οποίοι προσφέρονται να “μας βοηθήσουν οικονομικά” διαφημίζοντας έτσι τις κωλοεπιχειρήσεις τους. Δε γουστάρουμε να είμαστε μαϊντανοί καλλιτέχνες που θα χρησιμοποιούνται σαν κράχτης για να φέρνουν κόσμο σε κομματικές μαζώξεις. Δεν γουστάρουμε τα διάφορα φεστιβάλ δήμων, νομαρχιών, πανεπιστημιακών θεσμών και άλλων τέτοιων εξουσιαστών που θέλουν να το παίξουν “κοντά στη νεολαία και τις ανησυχίες της” (θα ξεράσουμε!) με μόνο σκοπό να μακιγιάρουν με λίγες δόσεις πολιτισμού τον καταπιεστικό και αποχαυνωτικό ρόλο που επιτελούν. Δε γουστάρουμε τα μμε σε όποια τους μορφή γιατί πολύ απλά η έκφρασή μας δεν επιθυμεί να βρεί μια θέση μέσα σε έναν οχετό ψεμάτων, συκοφαντιών, κουτσομπολιών, lifestyle προτύπων, ρουφιανιών, χειραγώγησης, πλύσης εγκεφάλου και διαφημίσεων. Δε γουστάρουμε καμία αφηρημένη hip hop ενότητα μόνο και μόνο γιατί αγαπάμε την ίδια μουσική αφού επιλέγουμε να μας ενώνουν και να μας χωρίζουν κάποια πράγματα παραπάνω από δυο τρία beats και κάποιες λούπες (χώρια που αυτή η λογική έχει φτάσει στην ανοχή φασιστοκαραγκιόζηδων σαν τον αρτέμη και τον ευθύμη από μεγάλο μέρος της hip hop σκηνής δείχνοντας και την κατάντια της). Δε γουστάρουμε ρατσισμούς, εθνικοπατριωτισμούς, αντιομοφυλόφιλες συμπεριφορές, το σεξισμό (ούτε το λεκτικό), το μισογυνισμό και την αντρίλα-ματσίλα που δυστυχώς υπάρχει και στη hip hop σκηνή, γιατί όλες αυτές οι ιδεολογίες αναπαράγουν πολλά από τα σκατά αυτής της κοινωνίας. Και στη δικιά μας σκηνή είναι όλοι και όλες ευπρόσδεκτοι ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, σεξουαλικής επιλογής και ό,τι άλλου κάλπικου διαχωρισμού χρησιμοπιούν οι αφέντες αυτού του κόσμου για να μας ελέγχουν πιο αποτελεσματικά . Εχουμε βαρεθεί να ακούμε για ταλέντα, skills, styls και ότι δεν πρέπει να ραπάρουν όλοι όσοι επιθυμούν αλλά λίγοι εκλεκτοί που έχουν, λέει, τις ικανότητες. Όπως έχουμε βαρεθεί τις ψευτομαγκιές και τη βλακεία του battle rap που έχει πάρει κάτι που στις μαύρες κοινότητες ήταν σίγουρα προοδευτικό (αφού ήταν καλύτερο να τσακώνεσαι στο μικρόφωνο από το να καταλήγουν οι νεολαίοι της μαύρης κοινότητας -που πολλές φορές ήταν και μέλη συμμοριών- να σκοτώνονται μεταξύ τους), και το έχει κάνει μια νεοελληνική μαλακία επιδειξιομανίας και αυτοπροβολής. Κι επειδή δε γουστάρουμε μαζί με τα παραπάνω και τη σύγχυση που παίζει τα τελευταία χρόνια αφού “στην ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις”, προτιμούμε να είμαστε όσο πιο συγκεκριμένοι γίνεται. Οπότε μετά τα “δεν” ας πούμε και το τι επιδιώκουμε. Ακούμε και παίζουμε hip hop όχι μόνο μας αρέσει σα μουσική μουσική αλλά και γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτό άλλη μια κουλτούρα που γεννήθηκε από καταπιεσμένα κομμάτια αυτής της κοινωνίας ώστε να αντιδράσουν απέναντι στην καταπίεση που δέχονταν. Το hip hop αποτέλεσε τόσο άλλη μια απόδειξη της δημιουργικότητας των από τα κάτω αυτής της κοινωνίας (μιας δημιουργικότητας που δε μασάει μία μπρος στην έλλειψη χρημάτων και πόρων) όσο και μια κραυγή ενάντια στο ρατσισμό, την αστυνομοκρατία και την καταπίεση της μαύρης κοινότητας στις φτωχογειτονιές των ΗΠΑ. Το ότι ο καπιταλισμός πήρε αυτή την κουλτούρα που αναπτύχθηκε από τα κάτω, κατάφερε σε ένα μεγάλο βαθμό να την απογυμνώσει από τα όποια ανατρεπτικά-ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά είχε και να την καταντήσει ένα σκουπίδι του MTV (εκμεταλλευόμενος προφανώς και τη ματαιοδοξία πολλών καλλιτεχνάδων που βιάστηκαν να ξεχάσουν τις ρίζες τους για τη φήμη και τα φράγκα) δεν αναιρεί ούτε στο ελάχιστο την αξία που έχει για μας αυτή η κουλτούρα. Κι επειδή όπως κάθε αυθεντική κουλτούρα είναι μέσα στις αντιφάσεις (γιατί σε ένα τέτοιο πεδίο κοινωνικών αντιφάσεων γεννήθηκε), μας ενδιαφέρει να προωθήσουμε όσο μπορούμε τα πιο ριζοσπαστικά-απελευθερωτικά στοιχεία της και όχι να αναπαράξουμε άκριτα τα πάντα. Κάπως έτσι γουστάρουμε το hip hop και κάθε μορφή έκφρασης στον καθαρό αέρα του δρόμου, της πλατείας και της κατάληψης και όχι στην ασφυξία του μαγαζιού. Γουστάρουμε να διακινούμε μουσική μας χέρι χέρι χωρίς κάποιο υποχρεωτικό αντίτιμο. Γουστάρουμε να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και όταν λέμε δικές μας δεν εννοούμε μόνο την αφεντιά μας αλλά ομάδες και άτομα με τους οποίους έχουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και στηρίζουν αυτό που κάνουμε ανιδιοτελώς χωρίς την προοπτική κάποιου κέρδους. Γουστάρουμε να αυξάνονται και να πληθύνονται τα diy και ανυπάκουα μικρόφωνα (και άσε τα “ταλέντα” να κουρεύονται).Γουστάρουμε να βγάζουμε πάνω σε ρυθμούς αυτά που μας πνίγουν και μας τσαντίζουν καθημερινά. Γουστάρουμε να είμαστε ξεκάθαροι και όταν λέμε diy εννοούμε καμία σχέση (πλην εχθρικής) με μαγαζιά-συναυλιάδικα, κάθε είδους εταιρείες, χορηγούς, μμε, δήμους, κόμματα, νομαρχίες, πανεπιστημιακούς θεσμούς και δε συμμαζεύεται. Γουστάρουμε να βγάζουμε γλώσσα και να φτύνουμε τους κάθε είδους εμπόρους της μουσικής με όλη την αναίδεια και το θράσος που μας επιτρέπει η επιλογή μας να μην αναζητήσουμε ούτε δευτερόλεπτο τη “στοργική και γεμάτη ασφάλεια” αγκαλιά τους.

Με άλλα λόγια…

“η λύση είναι μία – η μουσική για όλους / κλειστά τα μαγαζιά – κι επιστροφή στους δρόμους /επιστροφή στις ρίζες – για χίλιους ένα λόγους / D.I.Y. και αλλάζουμε τους ρόλους”.

 


δουλειές:

-cd Rap Texnasma vol.1

Advertisements